Monday 11/April/2011
|
Door: Liselotte Maas
|
Geld lenen
Dit is de titel van een persbericht van 14 maart. Klinkt behoorlijk alarmerend, niet? Misschien is het dat ook wel. De wettelijke schuldregeling is er voor mensen die langdurig te maken met dusdanige financiële problemen dat ze er niet op eigen kracht bovenop zullen komen. Voor die gevallen voorziet een wettelijke schuldregeling in een mogelijkheid na drie jaar forse inspanning en het opsparen van de spaarcapaciteit, tot kwijtschelding van de schulden.
Cijfers vallen mee
Dat er als gevolg van de financiële en economische crisis meer mensen tot een dergelijk traject worden toegelaten, lijkt logisch. Toch vallen de cijfers tot nu toe nog wel mee. Om verschillende, en niet allemaal even duidelijke redenen, is het aantal toelatingen vanaf 2008 in eerste instantie zo ongeveer gehalveerd. Inmiddels is het beroep dat mensen doen om van de wettelijke schuldregeling gebruik te maken inderdaad aanzienlijk aan het stijgen. Toch is het zo dat we nu in aantal toelatingen nog niet op het eerdere niveau zitten van de periode 2006-2007. En dat terwijl er in die periode nog helemaal geen sprake was van wat voor kredietcrisis dan ook.
Is er dan niets aan de hand? Dat zeker wel. Het lijkt erop dat de doorstroom van mensen die eerst via de gemeente een aanvraag voor schuldhulpverlening dienen te doen, nu eindelijk (weer) leidt tot doorverwijzingen en aanvragen voor een wettelijke schuldregeling. Uiteindelijk is het de rechtbank die beslist of iemand al dan niet tot een wettelijk schuldsaneringstraject wordt toegelaten.
Gisteren was ik nog bij iemand op huisbezoek die met een restschuld van 60.000 euro bleef zitten, nadat haar eigen woning was geveild. Deze mevrouw is 27 jaar. Ik kan me niet herinneren een dergelijke situatie vijf jaar geleden meegemaakt te hebben. Enorme bedragen, en dat op een nog behoorlijk jonge leeftijd. Natuurlijk weet ik niet of het niet ook anders had gekund, en of deze dame altijd de juiste keuzes heeft gemaakt. Maar voor deze mevrouw en voor alle andere mensen die nu gebruikmaken van de wettelijke regeling, weet ik wel dat ze uiteindelijk vaak hartstikke blij zijn dat er een dergelijke mogelijkheid bestaat. Met een bijstandsuitkering een schuld van 60.000 euro moeten aflossen is immers vechten tegen de bierkaai. Daar heeft volgens mij niemand baat bij. Deze vrouw al helemaal niet.
Het bericht ‘meer mensen in schuldsaneringstraject' klinkt mij dan ook weinig alarmerend in de oren. Ik heb nog steeds het vermoeden dat er nog veel jarenlang leed ‘verstopt' zit, waar even zo goed een oplossing voor getroffen zou moeten worden. Er zullen nog wel meer mensen in een schuldsaneringstraject komen, of de gevolgen van de economische crisis nu nog lang zichtbaar blijven of niet. Maar ze worden in ieder geval geholpen, en daar hebben we naar mijn overtuiging uiteindelijk als samenleving alleen maar baat bij.