Het is me weer duidelijk geworden: schulden oplossen doe je niet alleen. Het is inmiddels ook landelijk bekend en opgepakt. Als schuldenaar kun je gebruik maken van een heel netwerk dat op touw is gezet van professionals tot vrijwilligers (die aan kennis vaak ook in niets onderdoen voor de ‘professional’), waar mensen die gebruik maken van een schuldregelingstraject hun voordel mee kunnen doen.
Begeleiders
In mijn werk als trainer spreek ik regelmatig groepen van begeleiders die er samen met een schuldenaar voor zorgen dat er 1. een schuldregeling in gang wordt gezet, 2. gedurende het schuldregelingstraject de voortgang wordt bewaakt en 3. met nazorg ervoor wordt gewaakt dat er opnieuw problemen ontstaan. Het werk van de schuldhulpverlener, of bij een wettelijke regeling Wsnp-bewindvoerder, beperkt zich immers tot sec het saneren van de schulden. Ik denk dat zonder hulp van derden het merendeel van de schuldenaren de eindstreep niet of niet zonder nieuwe problemen zou halen.
Inloopspreekuur
Dit besef is duidelijk doorgedrongen tot het werkveld en er wordt op diverse manieren geprobeerd de schuldenaar een helpende hand te bieden. Zo proberen ze in Utrecht de drempel te verlagen door een inloopspreekuur in te stellen. Schuldenaren hoeven geen ingewikkeld aanvraagformulier meer in te vullen, maar kunnen binnenlopen tijdens een spreekuur waarna de medewerker van de Kredietbank de aanvraag in behandeling neemt, en er direct een afspraak wordt ingepland voor een intake. Pure winst lijkt me.
Een ander mooi voorbeeld is de inzet van vrijwilligers door het Rode Kruis. Twintig enthousiaste vrijwilligers zijn onlangs in een avond bijgepraat over ‘de wondere wereld van schuldhulpverlening' zoals in de introductie werd gezegd, en dat klopt volgens mij helemaal. Dit initiatief bestaat landelijk. Vrijwilligers zijn inzetbaar om op tijdelijke basis mee te helpen met de administratie en alvast een start te maken met het inventariseren en mocht het nodig zijn regelen van de eerste schulden, meestal in afwachting van een schuldregelingstraject via de gemeente.
Nieuwe start
Gisteren was ik bij Verian, een maatschappelijke organisatie in Heerde, werkelijk prachtig gelegen aan de rand van de Veluwe. Ook hier weer een enthousiaste groep betrokken maatschappelijk werkers. Een aantal gaf in alle eerlijkheid toe dat het geven van budgetbegeleiding hen niet helemaal motiveert, maar aan het einde van de eerste trainingsdag hoorde ik gelukkig toch positieve geluiden. Ik meen dat dat ook een eerste voorwaarde is. Je kunt pas iemand helpen bij het op orde brengen van iemand zijn administratie of bij het regelen van schulden, als zowel de hulpverlener als de cliënt gemotiveerd zijn en er op de een of andere manier ook een beetje de ‘lol' van in kunnen gaan zien dat er puin wordt geruimd en een begin wordt gemaakt vaan een nieuwe start, zonder schulden en financiële problemen.
Er is immers vaak een lange weg te gaan. Een schuldregeling betekent 36 maanden op een houtje bijten. Om het vol te houden is de hulp van een financiële coach, budgetbegeleider of vrijwilliger vaak heel waardevol zo niet noodzakelijk. Het maakt denk ik weinig uit wie er naast je staat, maar het volhouden van een schuldregeling vraagt veel motivatie, en daarvoor alleen al is een hulp denk ik uitermate belangrijk. Er zijn nu eenmaal zoveel regels en verplichtingen, maar ook mogelijkheden om (geldelijke) steun te krijgen, en het kost veel moeite langdurig van een minimaal budget rond te komen. De weg naar inkomensondersteunende maatregelen is ook weer lokaal erg verschillend en versnipperd. Dus voor iedereen met schulden zou ik willen adviseren: regel niet alleen de schulden, maar regel daarnaast ook een ‘ maatje', die je de komende tijd er doorheen kan slepen. Succes.