Thursday 17/November/2011
|
Door: Eric Koekkoek
|
Sparen
De afgelopen jaren heeft Jan Kees de Jager met zichtbare trots de inwerkingtreding van diverse informatieuitwisselingsverdragen (ook wel tiea genoemd, een afkorting voor tax information exchange agreement) bekendgemaakt. Die tiea’s zijn gesloten met belastingparadijzen zoals Liechtenstein, de Caymaneilanden en wat Kanaaleilanden.
28 tiea's
Het is een publiek geheim dat flink wat mensen zwart geld in zo'n belastingparadijs op een bank zetten en daar gaan sparen, buiten het zicht van de Nederlandse fiscus. Met zo'n tiea kan Nederland zwartspaarders - maar ook bedrijven - die via allerlei constructies belasting ontduiken, opsporen. Nederland heeft flink zijn best gedaan en heeft nu 28 verdragen gesloten, waarvan er 18 in werking zijn getreden. Die anderen moeten nog bekrachtigd worden.
Amper informatie opgevraagd
Nu zult u denken dat Nederland intussen volop verzoeken heeft ingediend om die zwartspaarders boven water te krijgen, maar niets is minder waar. Het eerste halfjaar zijn er bij de diverse belastingparadijzen nog geen 25 informatieverzoeken ingediend. De reden zou kunnen zijn dat er voor de toepassing van een tiea niet voldoende specialistische kennis is bij de Belastingdienst.
Voorwaarden voor tiea-verzoek
Voordat een ander land een informatieverzoek in behandeling neemt, moet de Nederlandse Belastingdienst aan flink wat eisen voldoen. Zo moet de fiscus laten zien dat hij er in Nederland alles aan heeft gedaan om de gevraagde informatie te verkrijgen. Ook moet de fiscus zeker zijn dat de informatie in dát betreffende land beschikbaar is én moet het wel informatie zijn die van belang is voor Nederlandse belastingheffing. Als laatste moet een tiea-verzoek concreet zijn ten aanzien van de gevraagde inlichtingen en van de betreffende zwartspaarder. Dat laatste is om te voorkomen dat de Belastingdienst op phishing expedition (een vorm van internetfraude) gaat.
Dan maar via de zwartspaarder zelf...
De fiscus vindt het vaak makkelijker om bij een vermeende zwartspaarder informatie op te vragen. Een beetje dreigen met een boete van 300 procent wil wel eens helpen.
Conclusie
Ondanks de hoeveelheid informatie-uitwisselingsverdragen sorteren ze nog geen effect. Simpelweg omdat er veel te weinig beroep op wordt gedaan. Zwartspaarders op de Caymaneilanden, in Liechtenstein of op Isle of Man hoeven (nog) niet veel te duchten...